فوتبال
سفارش تبليغات اينترنتي
درمان هموروئيد
مشخصات خودروهای ایرانی و خارجی
تبلیغات متنی
گالری عکس
فوتبال

گفت و گوی داغ و جنجالی با بهزاد فراهانی (+عکس)

مجموعه : اخبار چهره ها
گفت و گوی داغ و جنجالی با بهزاد فراهانی (+عکس)

گفت و گوی جنجالی با بهزاد فراهانی

 

در گفت و گو با بهزاد فراهانی از زندگی نامه تا دلیل مهاجرت دخترش را به صورت شفاف بیان می نماید با ما در سایت تالاب باشید با بهترین ها نوشتن از بهزاد فراهانی در پرانتزهای فراوان و گیومه های بسته، آسان نیست. بهزاد فراهانی که فقط افتخار فراهان نیست و پدر هنرمند ایران زمیناست…

 

در روزهای تلخی با استاد قرار گفت وگو گذاشتم؛ در خانه تئاتر که طبقه پایین آن تولیدی پو شاک بچه بود! اما بهزاد فراهانی عمیقا امیدوار است و شدیدا زندگی را دوست دارد. او ناتور اشک ها و لبخندهاست. آن قدر با ذوق و شوق از ایران و ایرانی حرف می زند که فکر می کنی دارد «ایرانه خانم» رضا براهنی را می خواند. به چه قشنگی… با صدایی رسا،قدرتمند و شجاع…

 

به گزارش تالاب مواجهه اول من با بهزاد فراهانی در بزرگداشت عمران صلاحی بود. سال 85 فرهنگسرای ارسباران. از تسلط شما به ادبیات کلاسیک خبر داشتم، اما نمی دانستم ادبیات معاصر را نیز به جد دنبال می کنید.

 

فکر می کنم اگر قرار باشد چند بازیگر ایرانی نام ببریم که به ادبیات فارسی اشراف کامل دارند، شما درصدر قرار بگیرید. درباره همین بگویید. درباره ریشه علاقه شما به ادبیات فارسی. به کتاب…

 

من هفت ساله بودم که در محضر یک روحانی شریف مکتبخانه می رفتم. در مکتب همین بزرگوار گاهی به ضرب چوب و گاهی به ضرب تهدید ما را وادار کرد که بخش عمده ای از «گلستان» را حفظ کنیم. کتاب هایی که در کنارمان می گذاشت و ما می خواندیم، برای بچه های هفت ساله نبود. مثلا کتاب فرهنگ لغت فارسی به عربی ابونصر فراهی.

 

«همی گوید ابونصر فراهی/ کتاب من بخوان گر علم خواهی.» در هفت سالگی درواقع بخش عمده ای از قرآن را خواندیم اغلب بچه ها بیشتر سوره ها را از بَر بودند. تمام اصول دین، فرعیات و همه این ها را خوب خواندیم و به ضرب چوب هم خواندیم! بعد اواخر مکتبخانه بود که هشت سالم شده بود و «کیمیای سعادت» محمد غزالی را گذاشتند جلویم. خیلی سخت بود و ما فکر می کردیم اکتفا می شود که یک دفعه رسید به «جوامع الحکایات» و واویلا شد! ,

گفت و گوی داغ و جنجالی با بهزاد فراهانی (+عکس)

مدرس همه این کتاب ها یک نفر بود؟

 

در روستاها دبستان وجود نداشت. ارباب فهیم و صاحب اندیشه فراهان، مدرس ما بود. اکثرا این گونه بودند و حافظ شناس بودند و قرآن می خواندند. مردمان خوبی بودند. این را نمی گویم به خاطر این که مادرم از آن سو بود. واقعا مردمان آگاهی بودند. پسرشان را می فرستادند قم و درس می خواندند و خیلی هایشان را می فرستادند آمریکا برای تحصیل، ولی دخترانشان را نمی گذاشتند که از ده بیرون بیایند و نمی خواستند بچه هایشان بی سواد بمانند، برایشان مکتبخانه ایجاد کردند. رفتند و یک میرزایی را آوردند آن جا که به بچه هایشان درس بدهد. به پسران رعیتی هم اجازه دادند که بیایند در آن جا درس بخوانند.

 

 

من چون مادرم آنوری بود و پدرم اینوری، بین النهرین شدم! خلاصه این که ما با شعر و ادبیات در آن زمان آشنا شدیم، به طوری که دیگر تعزیه را (اشعارش را) درست می خواندیم، یعنی وقتی من در هفت سالگی« پسر حر» خواندم، یک دانه واژه غلط نداشتم. برای «طفلان مسلم» هم خواندم و همه این ها سواد و آگاهی می خواست. در هشت سالگی که به تهران آمدم، سپرده شدم به یک دایی ای که وصی من محسوب می شد. او هم از مبارزان سیاسی گردن کلفت کشور بود. خب من باید در خانه او درس می خواندم. کتاب خانه او پُر بود از کتاب های مدرن و کهن. مثلا من سر مسئله صادق هدایت که خیلی دوستش دارم، یک بار کتک خوردم!

 

 

یک بار گفته بودید که در کودکی دیداری با صادق هدایت داشتید. خودش داستان جالبی است. برای ما هم تعریف کنید.

 

من در کودکی تصنیف می فروختم. تصنیفات دوزار بود. بعد این ها را به افراد مختلف می فروختیم. اگر دوزار تصنیف می فروختیم، یک قِرانش برای خودمان بود. برای فروش تصنیف باید می خواندیم و مردم می خریدند. ما 50 تا تصنیف که می گرفتیم، 25 زار برایمان می ماند و خیلی خوب بود و کیف می کردیم. یک روز شجاعت به خرج دادم و از میدان بهارستان آمدم و آمدم در «کافه نادری» و رسیدم دم رستوران بزرگ آن جا. رفتم تو و نمی دانستم که این جا حق نداریم برویم داخل.درواقع هیچ کاسبی حق نداشت برود.

 

 

چه سالی؟

 

فکر می کنم سال 1334 بعد از کودتا بود؛ البته دقیق نمی دانم. تا دو بیت را در رستوران خواندم، از تصنیف «کاشان»، یکی از خدمه کافه همان موقع از پشت من را گرفت و تا آمد مرا بیرون ببرد، صادق هدایت (آن موقع او را نمی شناختم و هنوز کتاب هایش را نخوانده بودم) که در کافه نشسته بود گفت: «نبرش بیرون، بذار بیاید این جا.» رفتم طرف هدایت و گفت: « بشین!» من نشستم. گفت: «صبحانه خوردی؟» گفتم: «بله آقا!» گفت: «نه، صبحانه خوردی یا نخوردی؟!» گفتم: «بله خوردم» گفت: «چی می خوری الان؟» گفتم: «هیچی، من می خواهم تصنیف بفروشم.»

 

 

گفت: «بشین یک چیزی بخور، بعد می روی می فروشی؛ تا حالا شیرکاکائو خوردی؟» بعد گارسن را صدا زد: «آقا یک شیرکاکائو با کیک بردار بیار.» خب این برای من خیلی تازگی داشت. شیر را خوردم و گفت: «تصنیف هایت دانه ای چند است؟» گفتم: «دوزار آقا. چندتاست، ولی چندتایش را هم فروخته ام.» گفت: «چند تایش را فروخته ای؟» گفتم: «پنج تایش را فروخته ام.» گفت: «این چیزی را که می خواستی بخوانی، در این ها هست؟» گفتم: «بله.» گفت: «بده ببینم.» می خواستم یکی در بیاورم، گفت: «نه، دسته اش را بده.» دسته تصنیف ها را دادم دستش و یک کیف چرمی داشت و پنج تومان از داخل کیفش درآورد و داد و گفت: «بیا، اینم پول تصنیف هایت.» گفتم: «آقا این زیاد است.» گفت: «باشد برای خودت.» گفتم: «حالا اجازه می دهید که من بروم؟» گفت: «آره برو و این تصنیف هایت را ببر بفروش و یکی اش برای من.»

 

 

گفتم: «شما خریده اید.» گفت: «باشد، من هدیه می کنم به تو.» من اصلا باورم نمی شد که کسی این کار را بکند و در آن زمان کمتر کسی این کار را می کرد. خیلی خوشحال بودم و سه، چهار تا فیلم می توانستم با این پول ببینم. بعد یک مدتی گذشت و تابستان تمام شد و رفتم سر کلاس ها و آقای فربد، معلم انشای ما، صحبت از صادق هدایت می کرد و این که آثار هدایت، ناامیدی و یأس می آورد و هر کس بخواند، خودکشی می کند. من خیلی برایم جالب بود که چطور ممکن است یک نفر چیزی بنویسد و من بخوانم و خودکشی کنم. رفتم در کتاب خانه دایی و بدون اجازه ایشان رفتم پایین کتاب خانه و کتاب «سه قطره خون» را برداشتم و خواندم و خیلی دوست داشتم و دایی ام فهمید و خیلی کتک خوردم!

 

 

البته نه به دلیل کتاب خواندن، می گفت وقتی کتاب می خواهی بخوانی، باید به من بگویی. اگرشما کتاب های صادق هدایت در دوره قدیم را دیده باشی، یک عکس خودش هم است با کلاه معروفش که قشنگ چاپ شده است. من در زیرزمین که رفتم کتاب را ورق بزنم، دیدم چقدر این چهره آشناست. فهمیدم همان مرد مهربان توی کافه بود، اما متاسفانه دیگر از ایران رفته بود و خودکشی کرد و دیگر او را ندیدم. این غصه همیشه با من بود. اخیرا هم نمایشنامه ای نوشتم با برداشتی از داستان «داش آکل» که ادای دینی داشت به صادق هدایت.

 

 

داش آکل من یک گرته برداری از کار هدایت است. در داش آکل من، کاکا رستم مثبت ترین نقش است. قصه من قبل از داش آکل و کاکا شروع می شود؛ خیلی قبل تر. از زمان بلقیس شروع می شود که مادر مرجان است و سعی کردم که چیز قابلی باشد و یکی از تراژدی های قشنگ را پخش کنم. صادق هدایت از نظر من بنیان گذار نمایشنامه نویسی ایران زمین است. بزرگ ترین خلاق شخصیت سازی در ادبیات نمایشی است.

 

 

بزرگ ترین دیالوگ نویس ادبیات نمایشی است. نخستین مردی است که شخصیت های توده را وارد ادبیات کرد. صادق هدایت را من بنیان گذار ادبیات نمایشی ایران می دانم و به او می بالم، دوستش دارم و فکر می کنم یک چیز دیگری باز در هدایت است که کمتر دوستان ما جرئت می کنند بیانش کنند و آن این که بنیان گذار رئالیسم جادویی هم است.

 

 

به خصوص «بوف کور» بسیار از شاخصه های رئالیسم جادویی را دارد.

 

بله. رئالیسم جادویی در کار صادق هدایت موج می زند و من متاسفم که ناآگاهی بعضی ها، این مرد بزرگ آسیا را از ملت ایران قاپید. به نظر من نادانی بزرگ ترین غصه مندی میهن ماست. کسی که امروز می آید و می گوید من خواهان فرهنگ اسلامی هستم نه فرهنگ ایرانی، نمی داند که مذهب هم جزئی از فرهنگ ماست. مذهب از فرهنگ یک ملت جدا نیست.

 

 

بهزاد فراهانی خیلی خیلی زیاد از فراهان می گوید. این همه نوستالژی که نسبت به فراهان دارید و حس افتخار و بالندگی قطعا فقط بابت ریشه خانوادگی شما در فراهان نیست. کمی از فراهان و دلیل علاقه وافر خودتان به این شهر و مردمش بگویید.

 

 

کتاب «کهن دیار فراهان» در سه جلد نوشته مصطفی زمانی نیا کتاب مفصلی درباره فراهان و نخبگان و بزرگان و مردمان این شهر است. آن هایی که فکر می کنند ما پز می دهیم به مثلا امیرکبیرمان، به قائم مقاممان، به فروغ فرخزادمان، به پروین اعتصامی که پدرش آشتیانی است، و… این ها باید همین کتاب را بگیرند و بخوانند، آن وقت متوجه می شوند که چرا فراهان یا اصلا چیست این فراهان که بهزاد فراهانی می گوید و کجاست و چرا سه، چهار هزار سال قدمت دارد، چرا سفال هشت هزارساله در بورقان پیدا می شود؟ این ها در کتاب نهفته است. به هرحال هیچ وقت هم یادم نمی رود که پدربزرگم که عارفی بود برای خودش، همیشه به من می گفت: «هر کس می رود تهران که پولدار بشود، بشود، تو داری می روی تهران که میرزا بشوی. یادت نرود، من می خواهم تو میرزا برگردی، نه پولدار! هر غلطی می خوای بکنی بکن، ولی میرزا شو و برگرد.»

 

 

سال پیش قرار بود در نمایشنامه خوانی نمایشنامه «تاجماه و عروس» نوشته فریده فرجام (اولین نمایشنامه نویس زن ایران) حضور داشته باشید. این را از خودشان شنیدم. اما ظاهرا با گروه به مشکل برخوردید. انگار راست می گویند که دو پادشاه دریک اقلیم نمی گنجند…

 

 

من شاگرد سرکیسیان هستم و بزرگ شده دست عباس جوانمرد و بهرام بیضایی. من رفیق اکبر رادی بودم، من هم نشین بهمن فرسی هستم. من فروغ فرخزاد را از نزدیک باهاش کلنجار رفتم، دوستش دارم، عاشقش هستم. با من نمی شود حرف از دیکتاتوری زد. فریده فرجام، دوست خیلی خوب ما، هنرمند عاقل ما، نمی شناسد ما فراهانی ها را. بیژن مفید را خوب ترجمه نکرد؛ آن هم فراهانی است دیگر. اگر در آن ترجمه موفق می بود، آن وقت می فهمید که با من نمی تواند کل کل کند. من زیربار این که هرچه من می گویم باید باشد نمی روم. من بهترین فرصت های زندگی ام را این گونه از دست دادم. نمایشنامه فریده هم همین طور شد. با این حال بسیار قلمش و نمایشنامه هایش را دوست دارم.

 

 

برویم سراغ تلویزیون. از سریال امام علی(ع) ساخته داوود میرباقری شروع کنیم. می خواهم بدانم بعد از بازی درخشان شما در نقش «معاویه» و سکانس های مشترک به یادماندنی مرحوم مهدی فتحی که با شما داشتند، چرا دیگر این همکاری با آقای میرباقری ادامه پیدا نکرد؟ به خصوص در «مختارنامه» جای خالی شما بسیار محسوس بود.

 

 

من داود را خیلی دوستش دارم. در مورد این که چرا بعدش همکاری ما ادامه پیدا نکرد، باید بگویم که توطئه ای بود که به وسیله یکی از عوامل فیلم شکل گرفت. این توطئه، توطئه تلخی بود. بعدها داود برای یادگاری من را دعوت کرد که بیا یک نقش کوچک برایمان بازی کن در «مختارنامه» اما وقتی رفتم، دیدم که برنمی تابم و به دلم نمی نشیند. نه این که بخواهم به او بی احترامی کنم، نه؛ به دلم نمی نشست.

 

 

این وسط خیلی ها هم آتش بیار معرکه بودند. مثلا یک نقاهتی پیش آمد بین پرستویی و میرباقری و او فکر کرد که من در این نقاهت شریک هستم. درست است من رفیق صمیمی پرویز هستم، ولی ربطی ندارد و هر کسی جای خودش. امام علی(ع) برای ما باارزش بود، ولی مسئولان، متاسفانه خیلی کم لطفی به من کردند، مثل آقای ق. مثل خیلی های دیگرشان که متلک گویی هایی داشتند راجع به این که فراهانی خودش مثل معاویه است که این قدر خوب نقشش را بازی کرده!

 

 

اصلا هم توجه نکردند که در سریال امام علی(ع) آن چه باعث می شد مخاطب بزرگی علی را درک کند، خوب بازی کردن نقش معاویه و عمروعاص بود…

 

 

دقیقا. همین طور است. فکر کنید من معاویه را سعی کردم خوب بازی کنم. در کنار زنده یاد فتحی و فکر می کردم بعد از بازی، دوستان مدبر و مدیر به من به چشم معاویه نگاه نمی کنند! به چشم یک هنرمندی که خلاق تر از این حرف ها است، نگاه می کنند. متاسفانه اذیت شدم و برای همین هم گفتم که دیگر چنین نقش هایی بازی نمی کنم. هرجور می خواهند تعبیر کنند؛ برای چه این کار را بکنم.

 

 

من از آن زمان لحظاتی داشتم که قابل تحمل نبود، ولی خب لحظاتی هم داشتم که درخشان بود و متاسفم که فتحی رفت؛ کاش نرفته بود. مثلا یک نمونه اش را بگویم که این را چندین بار هم گفته ام. من بعد از فوت مهدی فتحی، این مرد بزرگ آسیا، یکی از بزرگ ترین بازیگران آسیا؛ ندیدم یکی بیاید بگوید، دختر مهدی فتحی کجاست؟ یک دختر جوان در تهران چه کار می کند؟ زنده است، مرده است، درس می خواند، نمی خواند، کجا زندگی می کند؟ چی از پدرش مانده است برایش؟وقتی هم که بود، خیلی اوضاع مالی اش نابه سامان بود، حالا که دیگر…

 

 

بله دیگر و حالا جالبش این جاست تقصیر خود فتحی بود. تقصیر سادگی اش. سر کارهای قبلی ای که با هم کردیم. مثلا «خانه پدری.» به او گفتم که: «مهدی جان، یادت باشد خواستی قرارداد ببندی، با من بروی ها!» گفت: «باشد.» ولی تنها رفت قرارداد بست و آمد. گفتم: «چقدر بستی؟» گفت: «اینقدر» گفتم: «این که یک چهارم دستمزد تو است.» گفت: «دیگر گفتند همین قدر است، ما هم گفتیم باشد. ولش کن بهزاد…» و آن قصه بلند را بازی کرد، با آن بازی درخشان.

 

گفت و گوی داغ و جنجالی با بهزاد فراهانی (+عکس)

 

من فکر می کنم شما پتانسیل بالایی در اجرای نقش های کمدی دارید. هرچند که پیشنهادهای کمرنگی در این زمینه داشتید،اما در سریال «کت جادویی» محمد حسین لطیفی یا بهتر از آن در تله فیلم «عشق گم شده» اسماعیل فلاح پور که فیلم به اندازه و شیرینی بود، بسیار درخشان بودید و با مهرانه مهین ترابی چه زوج خوبی را به نمایش گذاشتید. چرا از این گونه نقش ها به شما پیشنهاد نمی دهند؟

 

 

خیلی خوشحال هستم که این را دیده اید. درست است. اتفاقا فیلم «عشق گم شده» را خودم هم خیلی دوست دارم. شاید به خاطر این است که مهرانه را خیلی دوستش دارم. مهرانه خانم یکی از بازیگران قلدر تئاتر ایران است که یک مقدار کم لطفی شد در اداره تئاتر سابق نسبت به ایشان و از تئاتر دورش کردند و یک مقدار دلزده اش کردند.

 

 

مهرانه خانم بازیگر خیلی بزرگی است و نتوانست جایگاه خودش را پیدا کند. در این قصه خیلی خوب بود و من این قصه را خیلی دوست داشتم و قصه قشنگی بود و همه گروه خوب کار کردند. ببینید! یک قضیه است که این یک سوءتفاهم و سوءتعبیر شده در سینما. یعنی دوتا است. یکی اش این است که این نسل جوانی که به میدان آمده، می ترسد که مثلا بنده پزفروشی کنم و در کارشان چون و چرا بیاورم. درصورتی که نه، این گونه نیست. وقتی می پذیرم مثلا با شما حتی گفت وگو کنم، یعنی به سلایق شما احترام می گذارم. من اگر چیزی قشنگ نباشد، می گویم آقا این این گونه است و انتقاد می کنم.

 

 

برای همین می ترسند. فکر می کنند من صرف این که معلم ساده ای هستم، خیلی اذیتشان خواهم کرد، ولی همه کسانی که من را می شناسند، می دانند که وقتی من کاری را بپذیرم، تمام نیرویم این است که خواسته کارگردان ها را برای تبلور آن نقش به کار ببرم. یکی این است و یکی دیگر این که انجمن ما بیانیه ای صادر کرد که کسانی که از سینما می خواهند بیایند در تئاتر بازی کنند، باید قابلیتش را داشته باشند…

 

 

بله! بله! دقیقا یادم هست. قضیه بازی مهناز افشار در یک تئاتر بود. به شما تاختند که بنده خدا مهناز افشار طفلکی! درصورتی که حالا بعد از گذشت این همه مدت و ورود بی رویه و بی قابلیت سینماگران در تئاتر، به همه ثابت کرد که نگرانی شما چه قدر بدون بغض و حرفه ای و صحیح بوده است. فلان بازیگری که در سینما به ضرب و زور کارگردان و دستیار و بازیگردان و تدوین و غیره و غیره، این قدر ضعیف است، می آید و تئاتر را هم خراب می کند!

 

احسنت. حالا متوجه شدند، اما دیگر چه فایده دارد وقتی این قدر سطح بازی های تئاتر را پایین کشیدند؟! الغرض! بابت این بیانیه خیلی از سینماگران مرا تحریم کردند و به من نقش ندادند. البته فیلم «خانوم» و «دزد و پری» و چند تای دیگری در این مدت بازی کردم

 

 

اول گفت وگو از حضور شما در بزرگداشت عمران صلاحی گفتم، بعد درباره قابلیت شما در اجرای نقش های کمدی، حالا می خواهم راجع به طنز بیشتر صحبت کنید. طنز که با زمانه امروز خیلی سازگار است و ظاهرا داروی اعجاب انگیزی هم شده است.

 

یک چیزی می گویم که شاید قشنگ تر از تعریف من از طنز باشد. بزرگ ترین طنزنویس کشور ما از 50 سال پیش تا حالا فریدون تنکابنی بود. من یکی از کسانی هستم که می روم به ایشان سَر می زنم. فریدون تنکابنی الان در یک مرکز سالمندان بسیار مدرن است که آدم هوس می کند که ای کاش من هم می رفتم در آن جا. یک بانی خاص رئیس آن جا شده که ایرانی است و این خانم به خاطر ایرانیان ساکن این سالمندان، آشپز ایرانی استخدام کرده،

 

 

آدم های ایرانی استخدام کرده تا آن ها خدمت کنند. وقتی که به فریدون گفتم که: «چه شد، چرا به این جا کشیده شد؟» گفت: «به کجا کشیده شد؟ من باید می رفتم، مگر غیر از این است؟» گفتم: «آره». گفت: «خب الان این جا همه چیز هست؛ خدمتکار هست، غذای خوب هست، کتاب خانه هست و هرچه که می خواهم، هست؛ من خوشبختم.» بعد چند تا از کتاب هایش را به من هدیه کرد و خیلی زود خواندم، دیدم خیلی درخشان است و بسیار زیبا. اما چه قدر متاسفم. واقعا متاسفم برای این نسلی که دوربین های خوشگل دستشان می گیرند که دریغ می شود ذهن این ها از آدم هایی مثل فریدون تنکابنی، از آدم هایی مثل ابراهیم مکی و دیگر بزرگان ادبیات وهنر مرز و بوم خودشان.

 

 

خودتان چه قدر به حماقت ها، خاله زنکی ها و حواشی اطراف تان به طنز نگاه می کنید؟

 

من ریشه یابی می کنم و مجبورم با زیرساخت هایش همه این ها را کالبدشکافی می کنم که چرا فلان ذهنیت برای بعضی ها به وجود می آید. این ذهنیت ریشه دار است. شما اگر بخواهید ریشه هایش را پیدا کنید، باید بروید به دهه 20، باید بروید به سال 1332، باید بروید به زمانی که افسران بزرگ میهن پرست ما در صف اعدام می ایستند سرفرازانه و اعدام می شوند.

 

 

خب چرا آن افسران رفتند شهید شدند؟ این ها چیزهایی است که باید آن جا پیدایش کرد. 28 مرداد به نظر من خیلی چیزهای نهفته دارد که در کشور ما هنوز درک نشده است، همین طور الان. ما الان در جنگ عظیمی هستیم. این جنگ، جنگ میهنی است به نظر من و بعضی ها نمی فهمندش و درکش نمی کنند. این که از مراکش تا آن ور پاکستان این جنگ همه جا را گرفته است و مردم تنگدست و فقیر را هدف گرفته…

 

 

این که اصلا وجود ناتو در خاورمیانه چه کاره است و چه می گوید؟ حرفش چیست؟ این که گفته شود که چون ایران از این ها پشتیبانی می کند… اگر فقیر هستند، اگر دست و بالشان بسته است، بله دفاع می کند از آن ها. من یاد ویتنام می افتم وقتی این را می شنوم. آن زمانی که همه جهان به دستور آمریکا، انگلیس و فرانسه هرچه بمب داشتند، می آوردند می ریختند ویتنام. هرچی بمب داشتند، می ریختند، به طوری که الان زارعین ویتنامی هنوزم که هنوز است از مزارعشان بمب بیرون می آید. ولی الان در ادبیات ما هم اجازه داده نمی شود که بگوییم یک کشوری وجود دارد به نام ویتنام و آدم های بزرگی هم در مقابل این جنگ ایستادگی کردند.

 

 

 

الان در سوریه شما نگاه کنید. من نمی دانم افسران امنیتی فرانسه در آن جا چه کار می کنند. این آقای اردوغان گردن کلفت چه می گوید در ترکیه؟! این ها مسئله است،منتها یک سری عاشقان آمریکا هستند، آن هایی که دنبال مدینه فاضله ذهنشان می گردند، تایید می کنند. چه می گوید این عربستان به کمک آمریکا می آید بمب می ریزد روی سر مردم سوریه. بعد حالا می گویند آقای سلیمانی از ایران رفته با ارتش… خب که چی؟! دستش درد نکند. هر کس از من بدش می آید، بدش بیاید. جنگ است دیگر، جنگ با امپریالیسم. بله،

 

 

اعتقادات و اندیشه های من می گوید جنگ با امپریالیسم است و ما هدف هستیم. این مسئله ای است که می گویم نمی فهمند که ما هدفیم، کشور ما هدف است و اگر این جنگ کشیده شود در میهنمان، می دانید چه می شود؟ دوباره تمام کتاب خانه هایمان از بین می رود، دوباره تمام ارزش های فرهنگی مان نابود می شود که دارد می شود، دوباره بچه هایمان نابود می شوند. عشق ها خراب می شوند، نسل جوان نابود می شود. نمی فهمند که جنگ یعنی چه. و فکر می کنید آمریکایی ها تحمل می کنند ما را؟! نه، این جوری نیست و تحمل نمی کنند.

 

 

حالا که بحث سیاسی شد. یک انتقاد هم بکنم. بهزاد فراهانی با این حجم از سواد و آگاهی که جهان شمول هم هست، چرا باید در سریال های محمدرضا ورزی بازی کند؟

 

 

من آن موقعی که در کارهایش بازی کردم، هنوز او را درست نمی شناختم که…! بعد این که ایشان تبارش برای خطه ماست، مهم بود برایم! من جزو هنرمندهایی هستم که به خاطر یک لقمه نان هم نمی روم بازی کنم. دلیل بازی در کارهای ایشان یکی نقش «قائم مقام فراهانی» بود و دیگری نقش متفاوت چلنگر که در «ابراهیم خلیل الله» داشتم. اما به هیچ وجه در کارهای اخیرش حاضر به بازی نشدم.

 

 

نقش راننده تاکسی در فیلم «سگ کشی» بهرام بیضایی با این که مکمل است، بسیار مرموز و تاثیرگذار است. درباره همکاری با بیضایی بگویید.

 

 

من شاگرد بیضایی هستم و کارهایش را می فهمم، دوستش دارم و به ایشان افتخار می کنم. یک دیگر را به طور متقابل می فهمیم و زمینه های علایق مشترکی داریم. برای همین همیشه دوست داشتم با او همکاری کنم. چون حاصل این همکاری مثل «سگ کشی» قطعا جواب می دهد. ,

 

 

چقدر خوب است که هنوز خیلی سوال ها هست که می شود با خیال راحت از شما پرسید! مثلا آذرخش، پسر شما که چه خوب در «مالاریا»ی پرویز شهبازی بازی کرده بود و کاندیدای سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد هم شد. آذرخش را برای ادامه بازیگری تشویق می کنید؟

 

 

آذرخش است. چه در نقاشی، چه موسیقی و هر کار دیگری که بکند. اما من کاری به کار شما جوان ها ندارم! درباره سینما خودش باید تصمیم بگیرد! به نظرم شما جوان ها باید بروید هر غلطی می خواهید بکنید! من فقط از این که قرار است برای فیلمش روی فرش قرمز شیکاگو برود، خوشحال می شوم.

 

گفت و گوی داغ و جنجالی با بهزاد فراهانی (+عکس)

 

موضوع مهاجرت برای هنرمندان انگار مربوط به امروز و دیروز نیست. قرن ها پیش مولوی مهاجرت می کند. عطار میماند و مغول ها او را می کشند! شما درباره مهاجرت چه نظری دارید که این روزها بازار داغ تری در بین سینماگران و هنرمندان پیدا کرده است؟

 

من چیزی به عنوان مهاجرت قبول ندارم، حتی برای آن ها که رفته اند! درباره خودم اما بگویم که هیچ وقت مهاجرت نمی کنم. کجا بروم قشنگ تر از ایران و مردم ایران پیدا کنم؟! هرکس با من و با ما مشکل دارد، باید مهاجرت کند!

 

 

بهزاد فراهانی بعد از سال ها فعالیت هنری، چه احساس کمبودی می کند؟ دنبال چه چیزی بوده که هنوز به آن نرسیده است؟

 

 

من باید بنویسم. من اشتباه می کنم که کم می نویسم. ان شاءالله به زودی خواهید دید که اشتباهم را جبران خواهم کرد. کوشش می کنم که در کارهای تشکیلاتی کمتر باشم، در کارهای دیگر کمتر باشم و بروم دنبال نویسندگی. قصه ها و نمایشنامه های زیادی دارم برای چاپ.

 

مجردها کليک کنيد
خرید بلبط هواپیما
کتاب کسب و کار
پربیننده ترین مطالب
جدیدترین مطالب امروز
Xبستن تبليغ
Xبستن تبليغ
فوتبال